Adviesgesprek Herlaarhof

S. heeft al zijn testen op Herlaarhof doorlopen. Wij zijn klaar met al onze gesprekken. Vandaag was de dag van het adviesgesprek. Een gesprek waarin je te horen krijgt wat er aan de hand is met je kind. Ik was erg benieuwd. Gisteren zei ik nog tegen J.:""Er is meer aan de hand dan wij denken." S. heeft een leerstoornis. Dit ligt niet alleen op het gebied van lezen, dan was het een leesstoornis, ook op het gebied van rekenen. Heeft hij dan dyslexie? Zie het als de overtreffende trap van dyslexie. Boem! Ik wist het, maar nu weet ik het zeker. Het is weer even een tik die uitgedeeld wordt. Hoe ga je ermee om? Wat moeten we doen? "Benader hem net zoals je een autist benaderd." Duidelijk zijn met aanspreken. Heeft hij je wel gehoord? Afchecken door terug te vragen, zodat hij de instructie na verteld. Korte instructies. Een opdracht, niet meerdere tegelijk. Verhalen maken met korte zinnen. Duidelijke taal spreken. Niet te moeilijk. Veel uitleggen. Verwacht niet meteen reactie, geef hem tijd. Allemaal dingen die we weten. En allemaal dingen die ik al doe. We wachten de schriftelijke versie af en dan gaan we met de school om de tafel zitten. Om voor het komend schooljaar een goed handelingsplan voor S. te maken. Ook de aanvraag van de rugzak moet nu geen probleem meer zijn. Maar toch het is even flink balen!

Lees ook:drukke start, morgen,

Kindertaal (11)

Wandelende tak

S. wil een wandelende tak over zijn hand laten lopen.

Ik pak er een uit het terrarium en zet deze op zijn arm.

Hij zegt: "Niet naar mijn oksel lopen, daar stinkt het."

Logopedie

S. zit op de zonnewijzer. De speciale basisschool. Dit is zijn derde week. Hij heeft het erg naar zijn zin. Hij is drukker. Daar moet ik aan wennen. Ik hoop dat het wegebd, naarmate hij er langer zit. Hij wil alles nadrukkelijker weten. Hij neemt geen genoegen meer met een halve uitleg. Hij heeft al gegoogeld op zijn nieuwe school. Hij is erg moe. Klinkt allemaal positief.

Ik had het eerste infomatieve oudergesprek met juf Esther. En als ouder ben ik er een van het alles willen weten en opschrijven. Dus zo kwam de vraag van mij: "krijgt hij al logopedie en zo ja, van wie?". De wedervraag luidde: "logopedie, is dit dan aangevraagd?" Bij het allereerste gesprek op school sprak de direkteur met veel trots over de pedagogen en logopedistes die de school in huis had, om zo de kinderen intern te kunnen voorzien in deze diensten. Ik was er dus ook vanuit gegaan dat S. automatisch logopedie zou krijgen op school. En daarom hadden we ook afscheid genomen van zijn logopediste die hij vanaf groep drie heeft bezocht. Nu kreeg ik te horen dat het specifiek aangevraagd moest worden en dat dat dan nog wel een half jaar kon duren voordat hij aan de beurt was, nu zaten allebei(maar 2) de logopedistes vol. Dan schiet er bij mij iets in mijn verkeerde keelgat. Voor de zoveelste keer voel ik me toch beduveld. Mooie praatjes vullen geen gaatjes. Ik moet er weer zelf achteraan.

Aftellen

Voor S. is het deze week aftellen. Vrijdag neemt hij afscheid met cakejes en slagroom. Volgende week start hij op zijn nieuwe school. Vandaag mocht hij even gaan kijken. Hij had er een mooie vetkuif voor gemaakt en zag er cool uit. Maar toch was het spannend en best wel eng! Hij ging kennismaken met zijn nieuwe juf. En hij wilde wel even de kinderen uit zijn groep zien. De klassen hebben geen nummer. De groepen hebben kleuren. S. zit in de groene groep. Zijn Juf heet Esther. Hij vond de kinderen aardig. Want ze stelde zich voor(zonder aandringen van de Juf). En begonnen meteen van alles te vertellen over de school. Er was een jongen die er ook pas een tijdje zat, en het naar zijn zin had. Dit stelde hem wel gerust.

In de groep bij Juf Esther. Grappig.

Lees ook: sbo,

Morgen

Dan start het onderzoekstraject voor S. bij herlaarhof. Dat betekent deze week drie onderzoeken. Maandag en Dinsdag een uitgebreid logopedisch onderzoek. En vrijdag het eerste gedeelte van het neuropsychologisch onderzoek. Dit onderzoek bestaat uit drie sessies. Natuurlijk zijn wijzelf ook nog aan de beurt. Er wordt een anamnetisch onderzoek gedaan. Dit zijn drie gesprekken met de ouders over de ontwikkeling van S. vanaf geboorte tot nu. Ze gaan bekijken hoe zijn dysfasie eruit ziet en ze gaan kijken of er sprake is van dyslexie. Als alles helder is gaan ze ons vertellen hoe S. in de toekomst het beste geholpen kan worden. Ook kunnen ze de school hierin adviseren. We zijn heelhuids door de ballotagecommissie gekomen. Vanaf april gaat S. naar het speciaal basisonderwijs. Hij heeft een positieve beschikking gekregen voor de zonnewijzer. Daar zijn wij heel blij mee. Op die school gaan ze anders om met kinderen. Het onderwijs is daar gestoeld op het nieuwe leren. Wat ons een geschiktere aanpak lijkt als de aanpak die hij nu krijgt op school.

Lees ook: dysfasie, drukke start en sbo

Zware tas

Het kernteam was bijeen om de gang van zaken rondom J. te bespreken. Het item wat steeds terugkomt is zijn rugzak. Hij zeult werkelijk waar al zijn boeken heel de week mee. Terwijl er een kluisje op school is waar hij een gedeelte van zijn boeken in kwijt kan. Maar plannen wat je wanneer mee moet nemen is lastig als je niet iedere dag op dezelfde plaats woont. In het weekend is hij thuis en woensdag komt hij naar huis. De rest van de week woont hij bij viataal in een huisje met vijf dove jongens. Ik snap het wel om op "save" te gaan kun je maar het beste alles meenemen. De mentor heeft al verschillende keren hierover met hem gepraat. En het is niet ons probleem maar dat van hem. Ik vind het vooral een gezondheidsprobleem. Kan toch echt niet goed voor je rug zijn om dagelijks vijftien kilo extra me te zeulen. Maar hoe het nu op te lossen valt daar zijn we nog een twee drie niet uit. Een dubbele set boeken thuis neerleggen is een optie, maar dat ondervangt het niet helemaal. Het is een stukje van de oplossing, laten we daar dan maar eerst mee beginnen.

SBO

Vandaag een uitnodiging gekregen om op het Speciaal BasisOnderwijs te komen praten. In dit gesprek wat plaats vind op de Zonnewijzer, voor de permanente commissie leerlingenzorg, moeten wij onze beweegredenen voor plaatsing van S. op deze school uiteenzetten. Dus: waarom willen wij als ouders, dat S. naar de Zonnewijzer gaat(mag)? Gewoon opgeven, terwijl er plaats is, wil nog niet zeggen dat je kind er automatisch op komt te zitten. Er is al een uitgebreid onderwijskundig rapport geschreven en beoordeeld. En wat andere verslagen. Maar om een positieve beschikking te krijgen, moeten wij eerst nog voor de ballotagecommissie verschijnen.

Beugel

J. had gisterochtend een afspraak bij de orthodontist. De eerste keer hadden ze al een foto van zijn gebit gemaakt.

In alle vroegte waren we aangereden. We zaten in de spits en wilde ondanks de drukte, toch proberen om op tijd te komen. We waren mooi op tijd, vijf voor negen. Om negen uur werden we verwacht. Zegt de receptioniste: "u had om half negen een afspraak. Ik zit al te bellen met school." De laatste tijd gebeurt me dit vaker. Te laat komen op een afspraak. Niks voor mij. Er begint echt regelmaat in te komen. Denk ik de tijd te weten zonder in mijn agenda te kijken; nachecken levert op dat het daarin goed genoteerd stond. Zou het inderdaad iets met alzheimer light te maken hebben of meer iets met leeftijd? Om terug te komen op de orthodontist. We werden wel geholpen. Maar alleen maar het hoog nodige. Dat betekende acht elastiekjes zetten. Aan weerszijde van iedere kaak op de plaats waar de beugel vastgezet gaat worden. Een elastiekje voor de kies en een erachter. De bedoeling hiervan is dat de kiezen iets gaan wijken, zodat ze de beugel makkelijker kunnen bevestigen. J. werd naar huis gestuurd met de mededeling geen plakkerige dingen te eten, ook kon hij hoofdpijn krijgen door de duwende werking van de elastiekjes. Word vervolgd.

Drukke start

Nou het voornemen om regelmatig aan mijn blog te werken viel deze week in het water. Maar verder is het een vruchtbare week geweest.

Ja, een thuismanager heeft het maar druk, en een baantje zoeken buitenshuis zit er echt niet in. Moet er niet aan denken dat ik dan na mijn werk, thuis nog eens aan de gang moet om alles weer in orde te maken, van wat er is blijven liggen omdat ik zonodig moest werken. Ik blijf mooi thuis (lees ook: gelukkig nieuwjaar). Twee dagen op kantoor gezeten. De administratie is weer bijgewerkt. Jaar 2006 afgesloten en 2007 opgestart. Mappen aangemaakt, gearchiveerd.

S. zijn papieren voor aanmelding op de Zonnewijzer zijn getekend.

We zijn op Herlaarhof geweest. Hij is daar besproken in het team van deskundige. Komende week hebben wij (J. en ik) een vervolgafspraak. Er waren nog wat vragen uit het team, omtrent zijn problematiek. Deze gaan we beantwoorden en dan wordt er een behandelingstraject uitgezet. De hulpvraag is: is er ook sprake van dyslexie? Zo ja, wat is dan het stukje dyslexie en dysfasie? En vooral. Hoe kunnen wij(ouders en school) S. daar bij gaan helpen? Zodat hij zich ontwikkelt zoals ieder kind en geen sociaal emotionele problemen oploopt. Hij zal getest gaan worden en aan de hand van de testgegevens zal er een behandelingsplan ontstaan.(lees ook: dysfasie)

J. kwam met het idee om dit jaar in de zomer een paar weken op vakantie naar het buitenland te gaan. Ik was meteen voor. We pakken het anders aan als anders. Trekken, twee dagen hier twee dagen daar, zal ons niet zo in dank afgenomen worden door de kinderen. Dachten wij. Dus rees de vraag waar zouden wij drie weken willen staan met ons bivak? Daar is maar een antwoord op mogelijk. In Les Salles aan het Lac de Sainte Croix in du Verdon in Frankrijk. Het plekje waar J. en ik elkaar hebben leren kennen. Idiale plek. Water voor zwemplezier, dorpje met leuke winkeltjes en terrasjes, camping in combinatie met lekker warm weer. En de mooie omgeving van de Gorges du Verdon. Dus een reservering aangevraagd per internet. Post ontvangen om een officiële reservering te maken per fax. Voorkeur uitgesproken voor een plaats op de camping. We zijn benieuwd wanneer de bevestiging binnenvalt.

Mijn tweewekelijks training is weer begonnen. Gesport en flinke spierpijn. De training voor de wintersport is begonnen. Dat houdt in dat mijn bovenbenen meer training krijgen. Hellingtraining.(lees ook: sporten).

Een dagje Maastricht gedaan met m'n moeder. Net die dag dat het zo lekker ging stormen. Maar dat moch de pret niet drukken. En weet je wat we hebbben gescoord. Je zult het niet geloven. Alleen maar een doosje bonbons voor J. Een kadootje voor op zijn verjaardagsfeestje. Veel winkeltje gehad in en uit. En zelfs allemaal uitverkoop. Maar niks waarvan ik nou zoiets had van ja!

Vandaag was gevuld met de voorbereidingen voor morgen. Taart besteld. Bier gehaald. Drie grote pannen in de gaarkeuken een met hachee, een met rijst en en een met rode kool. Voor de meeëters die ik verwacht. En zo niet dan weten we wat we eten de komende week.

Kadootjes op bed

Vandaag is het de laatste dag van de kerstvakantie. Voor mij begint dan weer het normale ritme. Uitslapen is er dan niet meer bij. Morgen is J. jarig. Hij wordt vijfenveertig jaar. We hebben gisteren al kadootjes op bed gedaan. Op maandag staat er om tien voor zeven al een taxi voor onze deur. Hij haalt J. jr. op om hem naar school te brengen. Dus hadden we vrijdagavond afgesproken met de kinderen, ook met hem, dat we dan zaterdagochtend kadootjes zouden doen voor papa. Zondag was geen optie. Dan moesten we al om negen uur de deur uit voor de MG onderdelenbeurs in Houten. Wie het eerst komt wie het eerst maalt. En aangezien pa nog een lijstje heeft af te werken voor zijn derde restauratie, moesten we vandaag vroeg uit de veren. Het was heel erg leuk. Het is ook een soort van nieuwjaarsbijeenkomst voor MG-leden. Dus dat lijstje afwerken ging niet zo vlot, weer een bekende die even wilde kletsen. Maar om terug te komen op de kadootjes op bed. Wij op tijd wakker, negen uur, is toch niks mis mee. Ik ga dus J. jr. wakker maken. Wat denk je. Meneer verrekt het om op te staan. Wat doe je dan. Niks. Afspraak is afspraak, helpt niet. Dan krijg jij dit jaar geen kadootjes, is flauw. Licht een aantal malen laten knipperen hielp niet. Extra herrie maken om wakkerder te worden, ook niet. Zat ik daar dus met m'n goei gedrag, met twee kinderen die het wel de moeite waard vonden, kadootjes op bed te doen. Laterna aan het ontbijt. Gestommel boven ons. Puber wakker. Pa krijgt een hand. "Sorry, gefeliciteerd." Daar kan je het dan mee doen.

Kindertaal (10)

Eten

Op de standaard vraag: "wat eten we vandaag?" van puber J.

antwoord ik: "rollade."

J.: "wat eten we erbij?"

Ik: "boerenkoolstamp."

Waarop de reaktie komt: "Waarom kook jij altijd zo simpel?"

Ja, wat moet je daar nou op zeggen!

Herfstdipje.

Ik ben het herfstdipje weer te boven. Nou moet ik zeggen dat ik er soms wel last van heb. Van dat minder licht, somber weer. Maar zo somber is het dit jaar helemaal niet. Het weer is zelfs nog zomers te noemen. De thermometer in de auto gaf vandaag nog zeventien graden aan. Een jas was niet echt nodig. Van mij mag dat wel. Maar toch met kerst lekker wat sneeuw. Maakt wel extra kerst. Afwachten maar.

Maar dat van dat herfstdipje is dit jaar niet aan de orde, tenminste niet bij mij. Nee, het was meer druk druk druk. Waarmee? Nou? Drie kinderen? Ja, juist Sinterklaas en wat daar allemaal mee te maken heeft. Voor mij is dat cadeautjes voor de kids kopen. Bedenken wat de oma's kunnen geven. Bedenken wat mijn broer ze kan geven. Ook pakjes voor zijn kinderen bedenken. Een gedicht maken waar alle kinderen in voor komen.

Deed mijn oma(moeder van mijn moeder) altijd. Ze maakten een gedicht waar alle kleinkinderen in voorkwamen. Dit op een grote rol behang, van het plafond tot de grond, met de hand geschreven. Ik vond dat toen zo knap.

Nu doe ik hetzelfde voor mijn kinderen en de kinderen van mijn broer. Dit jaar voor de derde keer. Niet met de handgeschreven, maar vergroot uitgeprint op een rol papier, wel van plafond tot de grond.

De Sint heeft ook dit jaar weer een gedicht,
met voor ieder kind apart een bericht

Wat een drukke familie iedereen doet wel wat,
breakdance, voetbal of zwemmen bij Tiamat

Ja, het is weer voor elkaar.
Voor iedereen liggen er, dit keer veel kadootjes klaar

Het valt niet mee voor die oude Sint,
om steeds weer wat te vinden voor ieder kind

Waar zal ik eens beginnen, met het grootste kind,
hij is al bijna net zo groot als deze Sint

Hij kan soms al heel oud doen,
toch zet hij als hij thuis is nog steeds zijn schoen

Hij zit voort op het VMBO-T,
krijgt daar heel veel huiswerk mee

Dit doet hij er gewoon bij,
net als dat werken iedere zaterdag op de kwekerij

En nog steeds bouwen aan je spoor,
je maakte een schoorsteen met rook erdoor

J. is iemand die haar best op school doet,
avi 5, leest ze en dat is al heel erg goed

Ze kreeg een mijter en pietenpak in haar schoen,
nu kan ze me samen met papa nadoen

Je weet precies waar Red cat racen moet,
steeds harder en sneller toet toet!

Maar je bent ook een grote lieve zus,
dat zal J. wel fijn vinden dus

En dan de jongste van het stel,
die denk: “het komt allemaal wel”

Papa en mama zeiden steeds: “wat duurt dat toch lang”,
Maar laatst zag ik je lopen, hier, bij oma door de gang

En je tanden en kiezen komen door,
dat doet toch wel even een beetje pijn hoor

Weet je wat Sint zo leuk aan je vind,
je bent zo’n makkelijk en blij kind

Je kijkt graag tik tak en teletubbies op t.v.,
als piet dat ziet wil hij niet meer met me mee

Laatst was ik in de buurt,
toen heb ik even bij T. gegluurt

Hij crosst er stevig op los,
op zijn zelfgebouwde baantje in het bos

Ook baalt hij er stevig van
als hij een keer niet naar de breakdance kan

S. en zijn beste vriend S.,
die kunnen samen fijn spelen man

Ze maken van zijn kamer een café, hut of kantoor
spelen kunnen ze als de beste hoor

Al gaat het voor hem soms wat te snel,
hij probeert het allemaal wel

Nou kinderen genoeg geklets voor deze keer,
tot het volgend jaar maar weer

De Sint

Kindertaal (9)

Hagel.

De hagel viel ineens met bakken uit de hemel.
En alles was wit. Net alsof het geneeuwd had.

S. merkte op: "Het is net als rondjes ijs, of hagelslag."

Het hagelt, het hagelt, venz venz venz!

Kernteam

Het kernteam is een overlegorgaan. Het is vorig jaar in het leven geroepen. Dit om mijn zoon J. zijn leven, zo goed mogelijk te laten verlopen met het oog op zijn PDD-nos. J. is sinds twee jaar gediagnostiseerd met deze vorm van autisme. Daarvoor was alleen bekend dat J. zeer slechthorend is. Maar sociaal en emotioneel vielen er gaten. De kwartjes vielen niet. Ook niet toen hij ouder werd. Het sociaal handelen en daar emoties bij tonen en kunnen bedenken, is iets wat voor J. geen automatisme is. Hij moet dit deel theorethisch aanleren. Dat betekent herhalen, herhalen herhalen en dan maar hopen dat het blijft hangen. Het is dus heel belangrijk dat alle neuzen van de mensen om hem heen dezelfde kant op staan. Niet dat de een 'zus' zegt en de ander 'zo', over gelijke dingen. En aangezien J. niet meer thuis woont en elders naar school gaat heeft hij met nogal wat mensen te maken. Om deze mensen op een lijn te krijgen heb ik aangegeven dat ik met deze mensen een team wil vormen, zodat we regelmatig door kunnen praten wat er nu allemaal speelt in J. zijn leven. En hoe we dit zo prettig mogelijk voor hem kunnen laten verlopen. Zo zaten we vanmorgen allemaal om de tafel. Het team bestaat uit: J. zijn : persoonlijke begeleidster van de groep waarin hij woont, zijn speltherapeute, zijn mentor van school, de orthopedagoge van school, de behandelcoördinator van de groep en ik zei de gek. Wij komen eens in de zes tot acht weken bij elkaar. We praten dan over bijvoorbeeld: kleedgeld, orthodontist, hoe verloopt de speltraining "ik ben speciaal", hoe gaat het fietsen naar school, pesten, afstemmen afspraken zorg en school, hoe gaat het op school, de logopedie, tom-training, hobby's en huiswerk, zorgindicaties. Daarnaast heb ik twee keer per week telefonisch contact met zijn persoonlijke begeleidster over hoe de week verloopt. En wordt er onderling nog heel wat afgemaild als er zich dingen afgespeeld hebben in de groep of op school of thuis die afstemming vereisen. Zo blijf ik betrokken bij zijn leven. En ik hoop dat wij hem zo kunnen begeleiden om evenwichtig in het leven te staan. De frons die zijn gezicht tekende een aantal jaren geleden omdat het niet goed liep, heeft plaats gemaakt voor een open gezicht wat weer vrolijk kan zijn. Door deze begeleiding hopen we hem op dit pad te houden.

Dysfasie

De rubriek kindertaal is ontstaan doordat ik het leuk vind om de versprekingen van mijn kinderen op te tekenen. Het valt me wel op dat een van hen dat het meest doet. Ik ben dan zo'n moeder die dat in de gaten houd en kijkt hoe hij nog meer met taal bezig is. Zo kent hij de namen van de kinderen uit zijn klas over het algemeen niet, of hij moet heel lang nadenken. Zo kan hij over de simpelste vraag heel lang na moeten denken voordat hij antwoord geeft. Zo kan hij niet automatisch "nutella" zeggen, als hij wil dat ik die aangeef zodat hij dat op zijn boterham kan doen. En toch komt dit dagelijks terug. S. heeft een dysfatische ontwikkelingsstoornis. We zijn er achter gekomen nadat er een MRI-scan is gemaakt. Er is een lidteken te zien. Dit lidteken ligt aan de rand van zijn taalgebied, in de linkerhersenhelft. Dat verklaart het bovenstaande. Dit verklaart ook zijn moeite met het automatiseren van taal en lezen. Ik ben een rugzakje voor hem aan het aanvragen. Zodat hij op school meer begeleiding kan krijgen in en buiten de klas. De dokter van het ziekenhuis legde het als volgt uit: "je moet hem vergelijken met iemand die een hersenbloeding heeft gehad. Door logopedie en veel herhaling zal hij zijn taal moeten trainen." Het gaat nooit weg. Het is een onzichtbare handicap. Aan de buitenkant zie je een jongen die lekker in zijn vel zit. We gaan ervoor zorgen dat dat zo blijft. Hij is er zich bewust van en zal er mee moeten leren leven. Hij zal simpele taal gaan gebruiken, moeilijke woorden vermijden. Maar het gekke is dat deze kinderen vaak intelligent tot zeer intelligent zijn.

Kindertaal (8)

Fiets.
De fiets van S. heeft al een hele week een lekke band.

Papa moet hem maken.

Dat moet S. zelf aan hem vragen.

En dat vergeet hou nou net steeds.

Vanavond komt hij terug van de voetbaltraining.

parkeert zijn crossfiets naast de fiets met de lekke band en zegt:

"Is mijn fiets al geopereerd?"

Kindertaal (7)

Boswandeling.

Zondag was het een zonovergoten dag.

Het weer trok ons naar buiten.

Voor het maken van een herfstwandeling.

We lopen over de paden.

Zegt S. ineens, terwijl hij het pad verlaat:

"Ik ga even in de natuur."

Infoavond

Woensdagavond is altijd druk. S. heeft voetbaltraining. Daarna heeft T. voetbaltraining. En dan wil J. nog naar zijn modelbouwclubje. Dit keer was het nog drukker. Man J. moest ook weg. Ik had een infoavond op school van groep 4, de klas van T. Nou had ik het natuurlijk al allemaal uitgedacht hoe ik dat ging doen. Alleen kwam het dan zo uit dat T. thuiskwam als ik er niet was. Dus zou hij een keykoard meenemen met een sleutel van het huis eraan. Hij moest dan de deur op slot doen zodra hij thuis was en naar bed gaan.

S. had gedouched, nog even t.v. gekeken en lag al een half uur in bed te slapen. Ik bracht J. wat vroeger naar zijn clubje, zodat ik op tijd op de infoavond was. Dit alles had ik natuurlijk doorbesproken met T. de dag daarvoor. Hij vond het allemaal prima. Ik zat net achter het bureautje van T. in zijn klas. De juffen hadden zich zojuist voorgesteld. Ging mijn nieuwe mobieltje af, waarvan ik de toon nog niet meteen herkende. Ik verontschuldig me en ging snel naar de gang. T. huilend aan de telefoon. "Ik vind het heel eng als jij er niet bent." Ik stelde hem gerust en ben met verontschuldigingen naar de juffen toe meteen huiswaarts gekeerd. Daar heb ik T. geknuffeld en gezegd dat ik hem niet meer alleen thuis zou laten s'avonds.

Kindertaal (6)

Zondagmorgen.
We zitten aan het ontbijt.
J. heeft zojuist eieren gebakken voor de kinderen.

S. zit naar zijn brood te kijken met daarop het verse beleg.
Ik zie dat hij nadenkt.
Er verschijnt een lach op zijn gezicht.

Hij zegt:"Mam, ik vind je lief als je mijn ei doorsnijd."

Gevleid verdeel ik zijn brood in stukjes.

Kindertaal (5)

We zitten met z'n allen aan tafel en hebben het over poezen.

Zegt S. ineens:"Mam, die poes is zanger."

Ik zeg:"Je bedoeld, zwanger."

We moeten er allemaal om lachen.